logo
(Nowe)media, kultura i krytyczna edukacja


W ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z zakresu animacji i edukacji kulturalnej w 2017. roku realizowałem projekt poświęcony korzystaniu z cyfrowych technologii komunikowania w edukacji kulturalnej i medialnej. Efektem jest kilkadziesiąt wpisów na blogu, krótkie filmy, a także dwie publikacje podejmujące temat kultury i edukacji uczestnictwa.

 

Pierwsza ze wspomnianych publikacji nosi tytuł „Wyzwania kultury i edukacji uczestnictwa. Pokolenie Z i Alfa” i ma charakter refleksyjny, ale również popularyzatorski. Zajmuję się w niej tematyką nowych wyzwań, jakie stoją przed edukator(k)ami i animator(k)ami i zastanawiam również, jak zmienił się potencjał kultury uczestnictwa, wiara w możliwość zmian z wykorzystaniem technologii, a także piszę o tym, jak ważna jest edukacja, by uczestnictwo w kulturze było dzięki nowych technologiom możliwe.
(Kliknij w obrazek, aby pobrać).

 

 

 

Druga publikacja, nieco krótsza, wskazuje na co nie jesteśmy gotowi, jeśli chodzi o korzystanie z mediów w edukacji. Punkty, które wymieniam, dotyczą nie tylko nauczycieli, rodziców, animatorek, ale także uczennic i uczniów. Do tego specyficznego poradnika dołączone są krótkie filmy, ale również ich transkrypcje.
(Kliknij w obrazek, aby pobrać).

 

 

 

 

Poniżej przedstawiam wstęp do pierwszej z publikacji, w którym wyjaśniam, dlaczego powstały oba teksty i informuję o ich zawartości oraz dziękuję osobom i instytucjom za okazane wsparcie.

Niniejsza publikacja jest zebraniem pewnych wątków, którymi zajmuję się już od kilku lat. Nie jest to skończona całość, a raczej pierwszy krok w stronę budowania łącznika między refleksją, a praktyką edukacyjną w zakresie wykorzystywania cyfrowych technologii komunikowania i twórczych narzędzi cyfrowych w edukacji. Dlatego dopełnieniem kilku refleksyjnych rozdziałów jest opublikowany równolegle poradnik „Na co nie jesteśmy gotowi? Edukacja uczestnictwa a nowe technologie”, który prezentuje dziesięć trudności związanych z korzystaniem z mediów cyfrowych przez nauczycielki, nauczycieli, rodziców, a także przez same dzieci i nastolatki. Do każdej z części dołączony jest krótki film, w którym omawiam opisane wątki.

Poniżej znajdziecie nie tylko teksty rozdziałów podejmujące wskazaną tematykę, ale również pisane „na gorąco” blogowe wpisy oraz dwie krótkie rozmowy – z Sylwią Żółkiewską, która zajmuje się m.in. aplikacjami edukacyjnymi i Antero Garcią – amerykańskim badaczem, zajmującym się m.in. wykorzystywaniem mobilnych technologii w edukacji. Zaczynam od refleksji na temat kultury uczestnictwa, przywołując, jakie obecnie zdanie na ten temat mają dawni popularyzatorzy terminu, ale także sięgając do krytycznych tekstów na ten temat, które współtworzyłem w gronie podobnie myślących osób.

Całość ma charakter popularyzatorski, ale z uwagi na podejmowaną przeze mnie aktywność w roli wykładowcy akademickiego, badacza, twórcy materiałów edukacyjnych, eksperta i szkoleniowca, pracującego zarówno z nastolatkami, jak i z nauczyciel(k)ami czy animator(k)ami kultury, publikacja nie jest do końca popularna i zahacza o świat akademickiej refleksji. Nie ma w tym nic dziwnego – odwołuję się przecież m.in. do Henry’ego Jenkinsa, który lata temu współtworzył manifest nawołujący badaczy i badaczki kultury do wprowadzania popularnych tekstów w mury akademii i wyprowadzania tekstów naukowych na zewnątrz. Kultura uczestnictwa i edukacja uczestnictwa, którą zarysowuję dopiero pod koniec książki, wymagają pewnego rodzaju przeplatania. Okopywanie się na pozycjach zamkniętych na inność i nowości, co w świecie edukacji, zwłaszcza formalnej, zdarza się często, to działanie oznaczające rezygnację z potencjału, jaki daje dialog oraz wymiana myśli, zwłaszcza że nowe technologie komunikowania dają nam więcej, niż kiedykolwiek. Rodzi to nowe wyzwania, ograniczenia i trudności, ale otwiera także przestrzenie do namysłu i do praktyki oraz do łączenia obu.

Realizacja projektu, którego efektem jest książka, poradnik, blogowe wpisy i filmy, nie byłaby możliwa bez wsparcia życzliwych osób. Ogromnie dziękuję prof. Mirosławowi Filiciakowi, Agnieszce Kaim i dr. Alkowi Tarkowskiemu za rekomendacje, które były niezbędne przy staraniu się o stypendium. Dziękuję również instytucjom, które zgodziły się na współpracę i tym, które gościły mnie w trakcie trwania projektu i pozwoliły na kontakt z lokalnymi działacz(k)ami kulturalnymi – animator(k)ami, nauczyciel(k)ami i student(k)ami: Centrum Cyfrowemu w Warszawie, Centrum Praktyk Edukacyjnych w Centrum Kultury „Zamek” w Poznaniu, Gdańskiemu Inkubatorowi Przedsiębiorczości „Starter”, Instytutowi Kultury Miejskiej w Gdańsku, Medialabowi Katowice oraz Muzeum Emigracji w Gdyni i Ośrodkowi „Teatr NN/Brama Grodzka” w Lublinie. Dziękuję także dr. Antero Garcii oraz Sylwii Żółkiewskiej za krótkie, ale inspirujące rozmowy na temat korzystania z technologii cyfrowych. Mam nadzieję, że zaangażowanie instytucji kultury i organizacji pozarządowych w działania edukacyjne, animowanie społeczności edukacyjnych, organizowanie wydarzeń i tworzenie materiałów przyczynią się do wypełniania przestrzeni edukacji formalnej nowymi ideami, metodami, treściami i narzędziami, które będą twórczo wykorzystywane przez szkoły oraz ich społeczności.

Zrealizowano w ramach stypendium z budżetu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

stypendium_czerwona mkidn_01_cmyk